İyi ki geldiniz, ilaç gibi…

“İyi ki insan acının yalnızca belli bir derecesini algılayabilir; ötesi ya mahveder ya da kayıtsız bırakır.”, diyor Goethe kardeş.

—AĞLAMAK—

Ağlamak
Bazı acılarda yetmez
Bazı ölümlere

Örtüsüdür bazı acıların
Örter, örtülmez
Savunur bir süre

Ağlayanlar sevinmeli
Sevin ağlıyabiliyorsan
Acılar art arda dinmeli

Durur bir nöbetçi gibi
Durur bir bekçi gibi
Zamana gülmeli-gülmeli

Sevin ağlıyabiliyorsan
Unutmanın kardeşidir ağlamak
Uyur uyanır yatağında duyguların
Düşüncenin kucağında hep çocuktur
Ağlamak

________________________Özdemir ASAF

Ayrıca; “Ya ağlayamasak ne olurdu halimiz?”, diyor NFK da…

Ben de diyorum ki; dolar kalıbına sevdanın, ruhun eriyiği gözyaşı…
V’Esselam.
=)

Hiç şüphem yok iyi niyetinizden… O benim ruh hâlimden kaynaklandı…
Ağlamak değil derdim, belki bir noktadan sonra acının fazla gelmesi…
Bir de şöyle bir şey var aklıma gelen ama kimindi hatırlamıyorum:
Ağla, ağlayamıyorsan ağlayamadığına ağla!

İstikametimin iki ucu boklu değnek olduğundan eminim… Ahah hani vardı ya “sağ mı solmu ya da iki ucu boklu değnek” :S
Bir kaybolmuşluk hissi var ama hayatımda hiç olmadığı kadar istikrar da var… Umarım istikrarlı bir şekilde boklu değneklerle uğraşıyor olmam tabii… :)

Bir ömür güldüm; dinmedi efkarım.
Bir kere ağlasam acep diner mi?
, diyor şair.

Aslında mutlu ya da mutsuz, bir amacınız varsa ve istikametinizin doğru olduğundan eminseniz; u/mutlusunuz demektir. Bana sorarsanız asıl olan da budur.

——————–
Kabul edilmiştir!
=)

Öyle… Gözyaşı misâli…

Mutlu son olamadı ki… Mutsuz işte… Yeniden başlayacak olan başka bir şeydir ve nasıl bir sonu vardır bilemem… Bu mutsuz. Kabul et.

Ama neden mutsuz olsun ki? Biteceği için güzeldir her şey. Her şey yeniden başlayacağı, başlama ihtimali olduğu sürece/için güzeldir.
=P